Twee en een half miljoen tot 10.000 jaar geleden leefde de mens in het zogenoemde Paleolithische- ofwel stenen tijdperk. Een tijd waarin het nut van stenen als gereedschap werd ontdekt en waarin we een groot deel van de dag actief in lendendoekjes achter biologisch vlees aanrenden of rond scharrelden op zoek naar alles wat eetbaar was. Een groot contrast met het huidige Magnetronistische post-millennium tijdperk waarin we voor ons eten achter winkelwagentjes langs schappen sjokken of licht voorovergebogen achter schermen op kleine knopjes zitten te friemelen.

 

We zijn moe en op zoek naar een betere, vitalere manier van leven.

 

Vroeger las ik gretig de boeken van Jean Mc Auel over de ‘Stam van de Holeleeuw’.  Hierin groeit hoofdpersonage Ayla, een meisje dat als vondeling gevonden wordt door Neanderthalers, op als uitzonderlijk lid van de stam met vele spannende gevolgen van dien. Ze leefden midden in, van en met de natuur in grotten en holen en joegen op mammoeten. Dit was het leven zoals ik vind dat het hoort te zijn: een leven zonder auto’s, computers, fitnessapparaten, bio-industrie, ADHD, suikerziekte en schaarste. Wilde je eten, dan moest je er met zijn allen achter aan rennen.

 

 

Dat is socializen, samenwerken, biologisch boodschappen doen en fitnessen in één klap.

 

 

God zij dank hebben we heden ten dage de post-millennium Yogavakantie van health-coach Luuk en yogaspecialist Michiel. Per toeval stuitten mijn moeder en ik op deze yoga week in de buurt van Spa, België. We konden ons nog last-minute overgeven aan een week natuur, structuur, yoga en, jawel, Paleolithisch eten.

Voor iedereen die nu denkt dat hier een geitenwollen sok aan het woord is die campagne voert voor een weekje vaag doen, maar ook voor wie zich wel aangesproken voelt, volgt nu een kort verslag van een weekje mindfull post-paleolithische yogaholbewoner zijn!

Mijn moeder en ik reden met de trein Poleur binnen. Een klein dorpje 10 km buiten Spa. Voordat ik uit kon stappen gingen de treindeuren alweer dicht. Ze verwachtten hier geen  mensen met beesten van koffers. Ik frommelde mezelf in beheerste paniek nog net tussen de deuren uit, terwijl de trein alweer langzaam verder reed. Een geur van dennen met een vleugje verse stront kwam ons tegemoet.

 

De natuur.

 

Niemand te bekennen. Ook geen kroeg om met een La Chouffe in de hand op onze mysterieuze ophaaldienst te wachten. Gelukkig kwam al gauw een echte Jondalar (zie De stam van de Holeleeuw) ons oppikken. Het was Michiel onze yogacoach.

We reden een prachtige oprijlaan op met een oud landhuis in het verlengde. Het huis was omringd door een mooie, grote tuin met kampvuur en barbecue en opgebouwd uit oude grote grijze stenen die een dikke muur vormden waar noch kou noch warmte doorheen kon komen. Onze kamer was op zolder. Prima kamer, prima huis, prima locatie. Langzaam druppelden ook de andere yogavakantiegangers binnen. Allemaal even onwennig.

In de keuken was Anoush, onze Paleo-kunstenaares van de week, al druk bezig met haar voorbereidingen voor het avondeten. Het rook erg lekker. Op het menu stond lasagne zonder lasagne.

Als introductie begonnen we met een balspel. Iedereen stond scheel van de reis een beetje onwennig te wiebelen in een kring terwijl we een bal naar elkaar moesten gooien en tegelijkertijd de naam van desbetreffende persoon moesten noemen: Bianca, Monique, Daisy, Inge, Letty, Rianne, Kilke, Karin, Helene, Kathelien, Wilja, Soraya,  Ellie, Tamara en Ester.

 

Eten!!

 

Nog onwennig schoven we aan een grote tafel. Het Paleo avontuur was begonnen. Geen alcohol, geen koolhydraten geen lactose, geen suikers. Maar lasagne die bestond uit vlees, saus en geen lasagne. Veel salades, veel eieren, kokosolie, amandelmeel pannenkoeken, soufflés, quiches, pizza’s met kokosmeel bodem of boekweit, vis, fruit, noten, zaden, chili con carne met carne en chili maar zonder bonen, cheesecake zonder cheese maar met cashewnoten puree….Allemaal lekker en ook nog gezond. Gelukkig waren onze Paleo-aanvoerders niet heel streng en sloop langzaam ook nog bier en wijn op het menu. Met mate, alles altijd met mate.

Het Paleo-eten was een feest. Maar nu de rest nog. Elke ochtend begon met een yoga en mindfullnessles. Om 9 uur. Steevast kwamen mijn moeder en ik 2 tot 5 minuten te laat. De yoga week houdt je een spiegel voor: kom je altijd te laat in het echte leven, dan ook in de yoga week. Iedereen keek ons met hun, vaak nog onopgemaakte, gezichten aan en half slapend kroop ik met de staart tussen me benen keer op keer beschaamd naar mijn matje. Iedereen had op een gegeven moment zijn eigen mat in zijn eigen hoek.

En ook het mindfullnessen was begonnen. In kleermakerszit zaten we daar elke ochtend minstens 20 minuten mild zijn in de volle glorie van het moment. Soms keek ik stiekem om me heen en zag mensen fronsen, zuchten, verkrampen, verzitten, stiekem ook gluren, soms glimlachen en vooral volhouden. Elke ochtend voelde ik meer en meer een warme naastenliefde voor mijn mede holbewoners ontstaan. We waren een grote familie. We waren allemaal hetzelfde: stil zwijgend op die mat onszelf en onze omstandigheden accepterend zoals het is. En beneden hoorden we steevast Anoush rommelen, elke dag op een andere manier. Soms rustig, soms verwoed. Soms met Paleo-muffin geuren, die deden denken aan croissants, soms zonder.

 

Mindfull afzien voor een vitaler leven met Paleo muffins in het vooruitzicht maakt gelukkig.

 

Maar meer des yogakamp maakt gelukkig: zoals die dag dat we een grotten wandeling maakten o.l.v. een Nederlands sprekende Belgische tuinkabouter die ons een dildo kerstaltaar van stalagmieten en -tieten liet zien terwijl onze Helena van Troje een kerkelijk spooklied galmde door La Grotte de Remouchamps. Of de stilte wandeling door de prachtige natuur van de Ardennen en het avondje gogo dansen met het plaatselijke muurbloempje in de Havana. De hele kroeg stond op zijn kop. Men dacht dat we van het Gamers kamp waren. Yoga-ers?

Helaas kwam de laatste avond. De barbecue-avond in de tuin rondom het kampvuur. Het was een grote groupshug. We kregen cadeautjes met persoonlijke wensen van onze scherp waarnemende leiding. We hadden onze doelstellingen voor komende weken en maanden opgeschreven en uitgesproken. Na deze week gingen we er weer met frisse (tegen)zin tegen aan. Met nieuwe vrienden, inzichten, motto’s en slogans zouden we een nieuw tijdperk betreden: je hebt het leven voor en na Christus én voor en na het Yoga Paleo kamp.

Als een mascotte staat de week in mijn geheugen gegrift en neem ik hem overal mee naar toe ter support van een mindfull, vitaal en gelukkig leven.

Lieve mede holbewoners bedankt!

 

Yoga healthweek Ardennen
Bekijk op Wishtrips.nl

Laat een Reactie achter